de uitdaging' 'Juist het veelzijdige is leuk. Van alles wat afweten, dat IS verscheidenheid van dingen, maar ik zet me wel overal honderd procent voor in. Ik vind het ook leuk om te merken dat ik blijf leren. Sinds ik die regieopleiding heb gevolgd, weet ik bijvoorbeeld waarom ik op een bepaalde manier moet staan of lopen als ik presenteer. Ik merk daaraan dat ik mezelf blijf ontwikkelen.' Heb je - creatief gezien - de behoefte om iets met je Indisch-zijn te doen? 'Dat ben ik altijd nog wel een keer van plan. Ik zou wel een programma willen maken over hoe verschillende culturen in elkaar steken. Dus niet alleen de Indische cultuur, maar ook de Surinaamse en noem maar op. Waarom bepaalde dingen zijn zoals ze zijn. Mijn Indische familie bijvoorbeeld trad nooit op de voorgrond, was altijd bescheiden. Waar komt die bescheidenheid vandaan? Komt dat door de oorlog? Hoe gaan verschillende generaties ermee om, gebeuren dingen uit frustratie et cetera. Waarom zijn mensen zoals ze zijn?' Je hebt veel voor Bryan over, zo ging je met hem mee naar Italië toen hij daar een contract kreeg aangeboden. Ben je altijd zo inschikkelijk? 'Dat ik toen met hem meeging, was in een bepaalde periode. Toen voelde het goed. Dat zou ik nu niet meer doen, ik heb hier nu mijn leven opgebouwd. Ik ben nu heel gelukkig met alles wat ik doe. Bryan gaat binnenkort ook weer studeren. Nee, ik ga voorlopig niet weg uit Nederland. Ik heb geen spijt van de dingen die ik gedaan heb; alles wat je doet heeft een reden. Ik heb alles weloverwogen gedaan. Alles heb ik nodig gehad om te zijn waar ik nu ben. Natuurlijk, ik heb fouten gemaakt, maar daar heb ik van geleerd.' Ik hoor dat er aan de andere kant van de lijn een telefoon overgaat. 'O, even een moment hoor', zegt Nada. Er klinken wat lieve woord jes, en na een paar minuten hangt ze op. 'Dat was mijn moeder. Ze is vroeger op school gepest. Ze was het enige donkere meisje in de klas. Ze werd "pinda pinda" genoemd. Mij noemden ze op school ook zo, maar ik vond dat nooit zo erg. Ik zag het meer als een koos naampje dan als een scheldwoord.' Je zei net dat je vroeger 'pinda' genoemd werd. Maakt het je uit wat mensen van je denken? 'Vroeger trok ik me erg aan wat mensen van me dachten. Nu heb ik dat een stuk minder. Ik heb wel moeten vechten tegen een aantal vooroordelen. Ik ben natuurlijk een voet balvrouw, en die zouden niet al te slim zijn. Ik vind dat nogal kort door de bocht. Nu ik wat ouder ben, trek ik me er steeds minder van aan. Je moet je niet laten leiden door wat mensen van je denken. Dat blokkeert je alleen maar in je ontwikkeling. Maar goed, dat is makkelijker gezegd dan gedaan. Ik heb wel gemerkt dat het typisch Nederlands is om mensen in een hokje te willen stoppen. In Italië heb je dat veel minder.' Ben je een nuchter type? 'Ik voel me zeker Indisch, maar ik ben ook wel erg nuchter. Als ik ergens mee zit, zou ik eerder voor een psycholoog kiezen dan voor het maken van een aurafoto, om maar wat te noemen. Als ik een probleem heb, wil ik erover kunnen praten. Het geloof in je eigen krachten, daar kun je veel mee doen. Wel geloof ik dat er meer is dan hier op aarde.' Zijn er nog dingen die je echt wilt doen? 'Ik ben erg betrokken bij de wereld. Zo ben ik ambassadeur van de stichting MYBODY. Vrouwen zijn de baas over hun eigen lichaam. Ze moeten zelf kunnen bepalen of ze wel of geen seks willen en of ze wel of niet zwan ger willen worden. Helaas is dat niet overal vanzelfsprekend. Voor MYBODY ga ik in mei een promotiefilmpje opnemen in Yogyakarta. Ik ga dat filmpje regisseren. Ik heb er enorm veel zin in. Juist de combinatie van mijn verschillende werkzaamheden houdt het spannend. Daarom zou ik voorlopig ook niet naar het buitenland verhuizen. Ik ben hier in Nederland nog niet klaar.' Wat doet het succes met je? 'Ik ben op dit moment heel gelukkig, ik ben blij met wat ik doe. Ik sta er verder niet bij stil dat ik bekend ben. Ik maak tijd vrij voor mensen die belangrijk voor me zijn. Dat vind ik belangrijker dan succes of bekend heid. Een paar maanden geleden werd ik veertig. Met vijftig beste vrienden heb ik dat gevierd. Ze hebben allemaal speeches gehouden. Toen dacht ik: ik hoef nooit meer mijn verjaardag te vieren. Ik was op dat moment zó gelukkig.' mei 2007

Moesson Digitaal Tijdschriftenarchief

Moesson | 2007 | | pagina 19