de uitdaging'
'Juist het veelzijdige is leuk.
Van alles wat afweten, dat IS
verscheidenheid van dingen, maar ik zet me
wel overal honderd procent voor in. Ik vind
het ook leuk om te merken dat ik blijf leren.
Sinds ik die regieopleiding heb gevolgd,
weet ik bijvoorbeeld waarom ik op een
bepaalde manier moet staan of lopen als ik
presenteer. Ik merk daaraan dat ik mezelf
blijf ontwikkelen.'
Heb je - creatief gezien - de behoefte om iets
met je Indisch-zijn te doen?
'Dat ben ik altijd nog wel een keer van plan.
Ik zou wel een programma willen maken over
hoe verschillende culturen in elkaar steken.
Dus niet alleen de Indische cultuur, maar ook
de Surinaamse en noem maar op. Waarom
bepaalde dingen zijn zoals ze zijn. Mijn
Indische familie bijvoorbeeld trad nooit op de
voorgrond, was altijd bescheiden. Waar komt
die bescheidenheid vandaan? Komt dat door
de oorlog? Hoe gaan verschillende generaties
ermee om, gebeuren dingen uit frustratie et
cetera. Waarom zijn mensen zoals ze zijn?'
Je hebt veel voor Bryan over, zo ging je
met hem mee naar Italië toen hij daar
een contract kreeg aangeboden. Ben je
altijd zo inschikkelijk?
'Dat ik toen met hem meeging, was in een
bepaalde periode. Toen voelde het goed. Dat
zou ik nu niet meer doen, ik heb hier nu mijn
leven opgebouwd. Ik ben nu heel gelukkig
met alles wat ik doe. Bryan gaat binnenkort
ook weer studeren. Nee, ik ga voorlopig niet
weg uit Nederland. Ik heb geen spijt van de
dingen die ik gedaan heb; alles wat je doet
heeft een reden. Ik heb alles weloverwogen
gedaan. Alles heb ik nodig gehad om te zijn
waar ik nu ben. Natuurlijk, ik heb fouten
gemaakt, maar daar heb ik van geleerd.'
Ik hoor dat er aan de andere kant van de lijn
een telefoon overgaat. 'O, even een moment
hoor', zegt Nada. Er klinken wat lieve woord
jes, en na een paar minuten hangt ze op. 'Dat
was mijn moeder. Ze is vroeger op school
gepest. Ze was het enige donkere meisje in
de klas. Ze werd "pinda pinda" genoemd. Mij
noemden ze op school ook zo, maar ik vond
dat nooit zo erg. Ik zag het meer als een koos
naampje dan als een scheldwoord.'
Je zei net dat je vroeger 'pinda' genoemd
werd. Maakt het je uit wat mensen van
je denken?
'Vroeger trok ik me erg aan wat mensen van
me dachten. Nu heb ik dat een stuk minder.
Ik heb wel moeten vechten tegen een aantal
vooroordelen. Ik ben natuurlijk een voet
balvrouw, en die zouden niet al te slim zijn.
Ik vind dat nogal kort door de bocht. Nu ik
wat ouder ben, trek ik me er steeds minder
van aan. Je moet je niet laten leiden door
wat mensen van je denken. Dat blokkeert je
alleen maar in je ontwikkeling. Maar goed,
dat is makkelijker gezegd dan gedaan. Ik heb
wel gemerkt dat het typisch Nederlands is
om mensen in een hokje te willen stoppen. In
Italië heb je dat veel minder.'
Ben je een nuchter type?
'Ik voel me zeker Indisch, maar ik ben ook
wel erg nuchter. Als ik ergens mee zit, zou ik
eerder voor een psycholoog kiezen dan voor
het maken van een aurafoto, om maar wat
te noemen. Als ik een probleem heb, wil ik
erover kunnen praten. Het geloof in je eigen
krachten, daar kun je veel mee doen. Wel
geloof ik dat er meer is dan hier op aarde.'
Zijn er nog dingen die je echt wilt doen?
'Ik ben erg betrokken bij de wereld. Zo ben
ik ambassadeur van de stichting MYBODY.
Vrouwen zijn de baas over hun eigen lichaam.
Ze moeten zelf kunnen bepalen of ze wel of
geen seks willen en of ze wel of niet zwan
ger willen worden. Helaas is dat niet overal
vanzelfsprekend. Voor MYBODY ga ik in mei
een promotiefilmpje opnemen in Yogyakarta.
Ik ga dat filmpje regisseren. Ik heb er enorm
veel zin in. Juist de combinatie van mijn
verschillende werkzaamheden houdt het
spannend. Daarom zou ik voorlopig ook niet
naar het buitenland verhuizen. Ik ben hier in
Nederland nog niet klaar.'
Wat doet het succes met je?
'Ik ben op dit moment heel gelukkig, ik ben
blij met wat ik doe. Ik sta er verder niet bij
stil dat ik bekend ben. Ik maak tijd vrij voor
mensen die belangrijk voor me zijn. Dat
vind ik belangrijker dan succes of bekend
heid. Een paar maanden geleden werd ik
veertig. Met vijftig beste vrienden heb ik
dat gevierd. Ze hebben allemaal speeches
gehouden. Toen dacht ik: ik hoef nooit meer
mijn verjaardag te vieren. Ik was op dat
moment zó gelukkig.'
mei 2007
