G eboorteplaats: Mystiek voorwe Gaam: PEtrick Wouters Leeftijd: 45 jEEr Geboorteplaats: Den HEEg Beroep: redEcteur Mystiek voorwerp: Nieuwe TestEment MEkESSEr RestEurEnthouder De LEchende JEVEEn jp Portret vEn zijn moeder FRANS HELLING: 'Mijn moeder is drie jaar geleden overleden. Toen de dokter vertelde dat ze nog enkele maanden te leven had, is ze meteen in het vliegtuig gesprongen en naar haar geboortedorp Gombong op Java gevlogen. Daar is zij toen ook gestorven. Ik heb dit portret twee jaar geleden laten maken op Bali, door een lokale kunstenaar. Het portret is geënsceneerd. De kunstenaar heb ik een kleine foto van mijn moeder gegeven en hem verteld wat ik eromheen wilde. Ik wilde bergen en bomen om mijn moeder heen. In de Javaanse mystiek staan bergen namelijk voor de woonplaats van goden en voorouders. De kembodjabomen die je op het portret ziet, staan vaak bij begraafplaatsen. Ten slotte heb ik de lijst zelf gemaakt. Er staan wajangpop pen op en de lijst is van bladgoud. Het portret van mijn moeder hangt in mijn restaurant De Lachende Javaan, maar het moet nog een mooier plaatsje krijgen. Ik kijk er elke dag naar en put er kracht uit.' PATRICK WOUTERS: 'Een bijzonder kleinood in onze familie is het Nieuwe Testament dat mijn opa kreeg op de dag van de mobilisatie in 1941 en meenam in Japanse krijgsgevangenschap. Jaren na zijn dood in 1944, gaf het Rode Kruis het aan mijn oma. Mijn vader kreeg het op zijn vijftiende verjaardag en ik weer van hem. Ik geef het later ook weer door aan mijn zoon Ju lian. Het heeft een speciale betekenis voor ons, omdat dit het enige is, naast enkele foto's, wat we van mijn opa hebben. Bijna een halve eeuw lang heeft mijn familie niet geweten wat hem was overkomen. Vlak voor mijn vakantie naar Indonesië in 1993, kwam ik per toeval te weten dat de urn met de as van mijn opa was bijgezet op Ereveld Menteng Pulo in Jakarta. Hierna kwamen wij in contact met kampgeno ten die konden vertellen wat er met mijn opa was gebeurd. Sindsdien blader ik vaak in het boekje en probeer zijn aantekeningen te ont rafelen. Wat mij nog altijd raakt, is de simpele vermelding van de naam en verjaardag van zijn oudste zoon - mijn vader - ergens achterin. Op zo'n moment moeten zijn gedachten extra naar het thuisfront zijn uitgegaan.' juni 2007 33

Moesson Digitaal Tijdschriftenarchief

Moesson | 2007 | | pagina 33