Alles weten is alles vergeven?
plaats een ting ting
altijd raak!
Jos. van Arcken
WAARDEVOL BOEK
j HORLOGERIE j
Sommige volken of volksgemeenschappen hebben spreekwoorden en gevleu
gelde woorden, die bij andere volken of gemeenschappen ontbreken. Meestal
merk je dan ook dat zo'n gebrek een tekort heeft doen ontstaan, waaruit
karakteristieke onaangenaamheden voorkomen.
Zo hebben de Fransen de uitdrukking:
"Tout savoir, c'est tout pardonner", dat wij
vertalen met: "Alles weten is alles ver
geven", haar hoe weinig hoor je deze uit
drukking hier! En DUS: hoe nodeloos cri-
tisch, twistziek en onverzoenlijk is men
vaak. Het lijkt er soms op dat men expres
liever niets weten wil om heerlijk met een
grief te kunnen rondlopen: meestal een
dekmantel voor eigen tekorten die minstens
net zo lelijk zijn.
Nu zijn er helaas veel mensen die een zo
beperkt verstand (of geweten) hebben, dat
"alles weten" voor hen niet mogelijk is.
Dat zijn dan de "eeuwige zeurkousen" en
de "eeuwig verbitterden" met hun zwarte-
gevlekte stokpaardjes die wij allemaal wel
kennen. Die een vaste wrok hebben tegen
(vul maar in): de Indonesiërs, de Jappen, de
Moffen, de corruptelingen in krijgsgevan
genschap, de buurman van hiernaast, Si
Njootje fan toen froeher, de knoeiende
ministers, de posterijen, vrouw- (of man-)
lief, God, de Duivel, het buurjongetje, puis
ten en Tong Tong.
Je staat vaak verbaasd a. hoe gemakke
lijk een prikkel gevonden kan worden, b.
hoe volslagen waardeloos het langdurig ge
mopper is, maar toch koppig volgehouden
wordt tot de dood toe. En als dan zilveren
haren de slapen gaan sieren, wordt die
wrok een soort erezaak: 'Ik heb nooit kun
nen vergeven dat..." Ondertussen heeft
men dan die leeftijd bereikt, dat iedere
aangesprokene te beleefd is om tegen te
spreken en maakt men in de laatste jaren
ererondjes voor zwijgende tribunes als "De
Principiële"...alsof het Leven niets anders
te brengen heeft!
Tong Tong heeft op de kop kunnen tikken
een klein voorraadje exemplaren van het
Gedenkboek van de Koninklijke Natuurkun
dige Vereniging: "Een Eeuw Natuurweten
schap in Indonesië. 1850- 1950", dat wij
tegen zeer lage prijs beschikbaar stellen
voor onze lezers.
Bij het afwerken van de lijst van bestel
lingen zal voorrang worden gegeven aan
Leden van de
Tropische Leeskring Tong Tong
Een dwarsdoorsnee over honderd jaren
wetenschappelijk onderzoek in Indië door
vulcanologen en pharmaceuten, anthropolo-
gen en sociologen, zoölogen en zee-onder-
zoekers, meteorologen en klimatologen, enz.
enz., 280 pagina's groot formaat, bij alle
deeltjes de band hier en daar lichtelijk
beschadigd, maar alle inhoud nog volkomen
intact.
Geen "gojang-kaki-lectuur", maar voor de
serieuze lezers en verzamelaars een rijke
bron van nuttige gegevens, dus boeiend.
f 4,50, incl. porto.
Er is een merkwaardige variant van het
"Alles weten is alles vergeven" in haar
kringen: "Ik weet alles van hem (haar),
DUS WIL IK NIETS MET HEM (HAAR) TE
MAKEN HEBBEN!" Dus 180 graden het
tegenbeeld van het alles weten is alles
vergeven.
Bij hen die zo oordelen, bestaan dus
vier mogelijkheden:
a. men weet niet alles
b. men weet "alles" verkeerd,
c. men is van een ziekelijk haatdragende
natuur,
d. men heeft een dankbaar excuus voor
eigen falen.
Of het Franse spreekwoord is waarde
loos...
Holland zit vol grote en kleine twisten
en erf-vijandigheden, van de hoge politiek
af tot de lage buurtruzie. Over het alge
meen is de Indischman daarvan vrij. Maar
als men de meest geprononceerde maat
schappelijke karakteristiek van de Indische
groep beschouwt, zijn "Grote Familieschap",
zijn "Wij-mensen-van-Ginds"-kenmerk, dan
zien we dat binnen die kring dezelfde twist
ziekheid leeft als in de Hollandse burger
gemeenschap. Die hoort b.v. vaak: "Ja, wij
zijn familie, maar we zijn sinds eeuwen
gebrouilleerd" of die hoort dezelfde steriele
Indo-Totok-controversen van "toen froeher"
of de stands- en persoonsconflicten van
voorheen. Hier groeit men niet.
Hoe vaak wordt het trots afwijzende oor
deel vernomen: "Hij lid?! Als hij die deur
binnen komt, ga ik déér de deur uit!"
Daarom blijven zoveel verenigingen zo klein
en blijft veel belangrijk werk ongedaan.
Ik heb in kleine plaatsjes wel eens cau
serieën gehouden voor groepjes, waarvan
ik later vernam dat zij eigenlijk door on
overbrugbare conflicten, politiek, religieus
of zelfs feodaal, "onverzoenlijk" waren.
Maar voor die lezing werd toch gezamenlijk
het geld opgebracht en zat men samen
onder één dak, omdat men ervan overtuigd
was dat het vernomene nuttig zou zijn over
alle controversen heen.
Vóór zoiets in Indische gemeenschappen
kan gebeuren...!
Hier staan we dus ook tegenover één
van de gevaarlijkste oorzaken van onze
maatschappelijke verlamming. De sporen
van kennis of arbeidzaamheid van A, B,
C, D en E komen NOOIT bij elkaar, leder
blijft principieel en onverzoenlijk in zijn
eigen familie- of kennissenkringetje gehurkt
zitten, soms al maanden vooruit aan ver-
jaarsfeestjes vastgeklonken (men durft im
mers de kring niet te verzaken, waarin
men zijn troost vindt?) ...en langzaam
langzaam schuift deze Indische kano over
pensioen en AOW naar zee...naar het kerk
hof. En niets uit ons ontzaglijk rijke ver
leden wordt ooit vergaard, bewaard en om
gevormd tot basiswaarden van een Nieuw
Leven.
Wat mij zo verbaast is dat er zoveel
Christenen bij zijn. Kennen zij de Gelijkenis
van de Talenten dan niet van Mattheus
25: 15 - 30?
Wij hebben in ons leven zoveel gekregen;
waarom geven wij het niet verder? En
versmijten onze laatste jaren aan het willen
hebben van "het onderste uit de kan"?
Terwijl we dit onderste binnen korte tijd
op Oud Eik en Duin tóch kwijt zijn?
"Jij met je Oud Eik en Duinen!" riep een
dame me eens vertwijfeld toe, "je doet
alsof dat het enigste Indische kerkhof op de
wereld is!"
Nee, het is niet het enige Indische kerk
hof. Indischgasten liggen begraven van Peu-
tjoet tot Atapoepoe en van Amahei tot
Pelaboeanratoe, van Californië tot de Drie
Pagoden Pas en van Brazilië tot Korea.
Maar al die graven zijn vergeten en
verwaarloosd. Ook zijn zij klein en ver.
Het meest nabije en het grootste is Oud
Eik en Duinen in Den Haag als het kerkhof
van de stad met de grootste Indische ge
meenschap TER WERELD! Maar zelfs bij
deze grootste collectie graven is geen le
vend monument van de Indischman. Want
Den Haag heeft geen monument voor het
BB-corps, geen Indisch museum en geen
mousserende Indische culturele gemeen
schap.
Hier schuiven alleen 60.000 Indischgasten
langzaam naar de Eeuwige Zee. Een ka
pitaal van minstens 60 millioen gulden per
jaar aan inkomsten en bezit langzaam met
zich mee voerend...
Is dat niet grotesk?!
In de kleine kring van Tong Tong wordt
ijverig gebouwd aan een Uitgeverij (opdat
in elk geval ons WOORD blijve leven voor
bij de Dood!), is de basis gelegd van een
Pasar Malam Tong Tong die ZAL blijven
voortbestaan tot ver voorbij de laatste In
dischman, aan veel andere belangrijke
werkzaamheden en instituten, die een groot
Lot beschoren zou kunnen zijn.
Maar wij beseffen het niet.
We maken ruzie.
Omdat we principieel zijn.
Omdat we niet weten dat alles weten
alles vergeven is.
Maar zouden we niet een bééétje kunnen
tawarren en alles vergeven hoewel NIET
alles geweten is?
In die paar jaren dat we nog bestaan?
Hebben we daarvoor geleefd met zoveel
onvergeetlijke rijkdommen en zoveel onver
geeflijke waarschuwingen?
Arme, kleine Indischman (hoe groot je
ook bent), ben je NU al verloren?... T.R.
Kom bij ons langs t
j tijdens de Pasar Malamdagen
Laan van Meerdervoort 520 t
Den Haag - Telef. 33 64 41 j
13
