The (old)
new brown race
de regeling "prettig".
Voorschot ontvangen, dit door wat te wer
ken aflossen en daarna nog met geld naar
huis terug keren. En verder geen soesah!
Bij de afrekening, aan het eind der hon
derd dagen, werden door de Chinese kong
si's de verleende voorschotten afgetrokken
van de van alle verkopen bewaarde 80%.
Er bleef dan voor de vissers altijd
een bedrag van tenminste 200,over,
om mee naar huis terug te nemen. Onge
twijfeld vertrokken met deze ongeveer
200,ook vissers die, volgens de be
rekening van de Chinese kongsi, niet alleen
niets meer te goed hadden, doch zelfs nog
bij de kongsi in het krijt stonden. Dit om de
moed er in te houden! Wat de Chinese
kongsi hierbij "te kort" kwam, kreeg hij
overigens meer dan ruimschoots van de
andere vissers binnen.
Voor de kongsi's bestond natuurlijk het
gevaar, dat de vissertjes in de verleiding
zouden komen hun vis geheel of gedeel
telijk, achter de rug van de kongsi om,
zelf te verkopen, waartoe altijd ruimschoots
TANTE POS
Naar vele abonnees zijn nu de bestelde:
Poekoel Teroes-tegels van Tong Tong on
derweg. Zoals U wel merkt, BEHOORLIJK
ingepakt! Nochtans kennen we Tante Pos té
goed om ons illusies te maken over de
gave bezorging. Een suggestie: miliciens
en landstormers van de Posterijen voortaan
indelen bij de demolitie-ploegen. Spaart dy
namiet uit Zo maar met de handjes kunnen
ze ALLES.
Overigens, als U toch een beschadigde
tegel terugkrijgt, eerst proberen zelf te lij
men. Lukt niet, dan vragen om een nieuwe.
Okay? We worden zóóó filosofisch...
UIT ONZE VROLIJKE BRIEVENHOEK
"Hierbij zeg ik mijn abonnement op
...God zal U NIET in de steek laten..."
gelegenheid bestond. Maar dit gevaar werd
afdoende bezworen door het in dienst ne
men door de kongsi's van enige "boeaja's",
een soort potelingen of "uitsmijters" zou
den wij zeggen. Had nu, b.v. Rais, vis buiten
de kongsi om verkocht, dan kreeg een van
de boeaja's een wenk, met het gevolg dat
Rais de volgende dag "rust" moest nemen,
of zelfs die rust voor enige dagen in
het ziekenhuis, het Stadsverband te Bata
via, moest zoeken! We leefden toen in de
ethische tijd. Daarom vonden de autoriteiten
het zeer onjuist, dat de kongsi's op zo
eigendommelijke manier rente lieten betalen
door de vissers. De afdelingsbank moest
die voorschotten aan de vissertjes maar
eens gaan verstrekken. Het heeft mij toen
tertijd nog al wat moeite gekost de ethisch
georiënteerde heren er van te overtuigen
dat-1° de vissertjes de door de afdelings
bank gevraagde onderpanden moeilijk kon
den fourneren, 2° de ethische afdelings
bank moeilijk kon gaan werken met boe
aja's, die in deze toch, helaas, onmisbaar
waren.
"Helaas moet ik afschrijven als abonné.
Ik hoop vurig dat U het hoofd boven water
zal houden..."
"Na zeer lang abonnee te zijn geweest,
bedank bedank ik toch als abonnee, want
ik lees er nooit wat in over Patih of Tje-
poe...
LAATSTE TOEVLUCHT
Tjalie,
In de Oriënt heeft lang geleden een artikel
gestaan over de inrichting van het Huis van
de familie De Haze-Winkelman te Batavia.
Het nummer is verloren gegaan bij het
bombardement op de Bezuidenhout in 9145
en wordt door een van de familieleden der
Haze-Winkelman smartelijk gemist.
Zou je me aan dat artikel kunnen helpen?
Bij voorbaat hartelijke dank.
Jij bent onze laatste toevlucht.
W. ALLARD
Eskindos.
Onlangs in Kobenhavn zou ik er de zg. Va-
kantie-eskimos voor eethuischinezen aange
zien hebben als niet een ver'deenst, jong
echtpaar Indische Nederlanders mij het vol
gende verteld had. Telkens ais hun anaks
zo van 2 tot 4 jaar een Groenlandse dame
tegenkomen roepen ze verrukt uit: "Oma uit
Amsterdam! Omaéé, pellokl!" En inderdaad
is er voor het spontaan reagerende, onge
trainde kinderoog enige gelijkenis. Even
als onze Surinamers en Antillianen van de
Evenaar komen de (half) Eskimos van de
Poolcirkel graag eens ("plat")neuzen en
blandja in het theoretische moeder-land.
Denemarken was er het eerste bij om te
dé-coloniseren - dat vaak het vader-land
vertegenwoordigt, daar vele deze arctische
kleurlingen een "Viking"-vader hebben.
Vooral in de kuststreek, naar ons wereld
deel toegekeerd, zijn volbloed "Ashkimek",
vereenvoudigd tot Eskimo, zeldzaam.
Friesindos.
Een Dutch-American reisbureau in Penn
sylvania adverteerde om een liefst nog
Hollands sprekend, bijdehand meisje. Zij
zou dan, zo stelde de Nederlandse directie
zich voor, direct aan de balie de "image"
uitstralen van onze blondines-op-wooden-
shoes op onze "onmetelijke" bulbfields met
op de achtergrond een palingboer bijwijze
van Pa.
Stel U dan ook hun genoegen voor toen
zich een - met mej. Klazina Woudsma on
dertekende - reflectante meldde. Sprak bo
vendien fluently all American salestalk, zo
schreef ze.
Ja, zo'n struise Friezin, min of meer kers
vers uit het heitelaa, dat moest het wel
doen. Stel U hun haast-beledigende teleur
stelling voor toen een zwanenhalzige, blauw
zwart harige, uiterst tengere koelit lang-
sèp-nonnie tegen hun achtergrond van mo
lenposters en Marker showcards opdook...
"Deden we maar in cruises naar Tahiti,
naar de vahinees... No miss, you won't do"
Maar zij wérd aangenomen; voldoet zó
goed op het secretariaat dat men haar zo
ongemerkt - non violence, heet dat in the
States - óók op de toeristen naar Emster-
dem loslaat. Waarin zij ook (al) voldoet.
Zwitsindo.
Op het parkeerterrein van de Bürgenstock
boven Lucerne, waar immers sterren als
Anita Ekberg, mevr. Ferrer-Hepburn en naar
ik meen ook la Sa. Lorren haar villa-chalet
naast het Grand Hotel hebben, vroeg ik de
weg aan de Italiaanse tolk-parkeerwacht,
onderwijl meer op het eigen gemanouvreer
dan op dit jongmens lettend. Het bleek een
Indo "if ever you saw one", intelligente
ogen, iedoeng pessek, natuurlijke gratie,
rap van tong. Bij navraag bleek hij 9 talen
te kennen. Nu zaten we toevallig niet in
onze N.L.-wagen, zodat hij even vreemd
opkeek toen ik American-drawlde: "Inclu
ding pasarl Malay and petjo, sun?" Meer
weten we niet van hem af want hij was
alweer bezig met een l-wagen: "Va bene,
cosi... a sinistra, basta!"
dJ. dJ.
Een prahoe majang van Pasoeroean. Voor de leek lijken alle majangs op elkaarmaar er is
een duidelijk verschil in bouw en uitmonstering tussen de majangs van de diverse vissers
oorden. Anak Betawie (w.o. ook Tjalie) verkozen de snelle glatikszoals de bijnaam was
van die curieuze majangs met een voorsteven die geschilderd was ongeveer als de snavel van
een glatik.
8
